..begins with one step

Nihao wo de qinren oftewel Hallo mijn dierbaren!

Welkom (terug) op mijn reisblog marjoleinvdberg.shareyourstory.nl

Laten we even bij het begin beginnen..
Jaren heb ik met gemak mijn verleden genegeerd totdat ik op mijn negentiende op rootsreis ging. Onverwachts ben ik samen met mijn moeder en vijf echtparen naar China gegaan, met de nonchalante gedachte dat ik daar lekker vakantie zou gaan vieren. Ik was me op dat moment totaal nog niet van bewust dat ik voor het eerst terug ging naar mijn geboorteland (China) en geboortestad (Changsha/ Hunan Province) en dat het weleens een confronterende reis zou kunnen zijn. Na een emotioneel afscheid met mijn vader en een vriendin, realiseerde ik me opeens dat het niet zomaar een reis ging worden. Eenmaal geland voelde ik me meteen herenigd. Na al die jaren, voelde het als thuiskomen. Ik had de privilege om het adoptieprocedure helemaal te mogen bijwonen van A- Z (nogmaals dankjulliewel echtparen) en dat gaf me uiteindelijk een geruststellend gevoel. Ook zijn we terug gegaan naar mijn vondelingplaats en 'mijn' kindertehuis! Dat waren de zogeheten kippenvel momenten. Tijdens ons bezoek aan het kindertehuis werden mijn moeder, Chris (collega en vriend van mijn moeder), Michael (Chris' zoon) en ik met een chinees liedje verwelkomt, gezongen door een zesjarig meisje genaamd XiXi. Het meisje zong het met zo vol passie en overtuiging dat we het allemaal niet droog konden houden. Nadat we het verhaal achter XiXi hoorden, brak er iets in mij en realiseerde ik me dat ik het zo goed had getroffen. Zo begon het verleden, het heden te worden!

Eenmaal teruggekomen van mijn reis, wilde ik heel graag mijn dank aan het kindertehuis tonen door middel van een maand vrijwilligerswerk uit te voeren. Gelukkig werd het plan met beide handen aangenomen en werd ik middels door een brief voor de maand januari (2008) uitgenodigd. Mijn nicht had er ook oren naar en nam de spontane beslissing om met mij samen deze uitdaging aan te gaan. Ook dit keer werden we weer verwelkomt door XiXi. Ook al was ik intens blij om haar weer terug te zien, droevig is het feit dat ze nog steeds daar zat en wat automatisch betekende dat ze nog niet was geadopteerd. Mijn nicht en ik hebben daar fantastische dingen gedaan en meegemaakt, in één woord een dankbare ervaring! Helaas kwam er na de derde week een abrupt einde aan, door het verlies van onze lieftallige (kleine) oma. Een reis wat zo mooi was begonnen, zo verschrikkelijk moest eindigen. Op dat moment wilde ik voor het eerst de brui aan geven, ik zag het gewoon heel somber in. Gelukkig vond ik mezelf weer terug in mijn vriend. Rust zacht Kleine Oma!

Ik heb altijd gedacht dat ik uiteindelijk sportjournaliste zou worden,maar na deze indrukwekkende reizen ben ik van gedachte veranderd. Met deze achterliggende gedachte ben ik na mijn CIOS een hbo economische studie gaan doen, genaamd Trade Management gericht op Azië. Een vierjarige hbo opleiding met de aandacht op handel, cultuur en taal in Azië. Het extreme eraan is het buitenland studie en stage voor een duur van elf á twaalf maanden in het land waar je de taal van leert. Gelukkig was het nog een ver van mijn bed show..

We zijn nu drie jaar later en ouder en er is ondertussen alweer veel gebeurd. Zo heb ik mijn andere (grote) oma ook verloren. Rust zacht Grote oma! Natuurlijk gaat de tijd door, maar ik besef nu pas dat de tijd echt voorbij is gevlogen. Schrikbarend eng, want in februari gaat mijn 'journey of a thousand miles' beginnen en zoals Confucius zegt: It begins with one step! Deze uitspraak vond ik uitermate geschikt voor mijn reisblog, vandaar de titel. Langs deze weg kunnen jullie mij volgen en kunnen we denkbeeldig de reis samen beleven.

Met heel veel liefde,

Marjolein